قرائت قلبي قرآن

حضرت امام خميني (ره)، رهبر داناي راز و پير طريقت آشناي ما در کتاب گرانسنگ "چهل حديث" در باب قرائت قرآن چنين مي نويسد:

"انسان كه مي خواهد كلام خدا را قرائت كند و به آيات الهيه ، قلب قاسي[1]  خود را مداوا كند و با كلام جامع الهي شفاي امراض قلبيه را بگيرد و با نور هدايت اين مصباح [2] منير غيب را دريابد بايد اسباب ظاهريه و باطنيه آن را فراهم كند و آداب صوريه و معنويه آن را فراهم كند، نه مثل ما كه اگر گاهگاهي هم تلاوت قرآن كنيم علاوه بر آنكه از معاني و مقاصد آن و اوامر و نواهي [3] و وعظ [4] و زجر آن بكلي غافليم ، و گويي آياتي كه در آن ذكر اوصاف جهنم و عذاب اليم  [5]آن يا بهشت و كيفيات نعيم آن گرديده، به ما ربطي ندارد.

نعوذبالله در خواندن كتاب قصه، حضور قلب ما بيشتر و حواس ‍ ما جمع تر است از كتاب كريم خدايي.

... ما هر وقت مي خواهيم صورت حَسَن و آواز نيكوي خود را به مردم ارائه دهيم ، قرآن يا اذان را وسيله قرار مي دهيم و مقصد ما تلاوت قرآن نيست، و عمل به اين استحباب نمي باشد.

بالجمله مكائد[6] شيطان و نفس اماره بسيار است و غالبا حق را به باطل مشتبه [7] مي كند و زشت و زيبا را با هم ملتبس [8] مي نمايد؛ بايد از مكائد او به خداوند پناه برد[9].

پي نوشت :

[1] - سخت دل

[2] - چراغ

[3] - نهي شده ، خلاف امر

[4] – پند و اندرز

[5] - دردناك

[6] - حيله ها

[7] - شبيه ، نزديك

[8] - پوشيده شده

[9] - چهل حديث ، ص 428